امشب که به خودم فکر می‌کردم، کلمه‌ی هیچ اومد توی ذهنم. یه هیچِ بزرگ. انگار هیچ کسی نیستم، هیچ چیزی نیستم، به هیچ جا و هیچ کسی تعلقی ندارم، هیچ چیزی واسم اهمیت نداره و حتی هیچ حسی ندارم. دوست ندارم تو خونه بمونم و همزمان دلم نمیخواد بیرون برم. هیچ چیزی نیست که منو خوشحال کنه یا سر ذوق بیاره و هیچ چیزی هم منو به زندگی گره نمی‌زنه. قبلا یه بار به خودم گفتم پاییز که برسه و سرم شلوغ‌تر بشه این افکار هم کم‌کم کم میشه. الانم همین فکر رو دارم. کاش ورق برگرده و این روزهایی که به تلخی می‌گذره هم جاشو بدادامه مطلب

هوای بیرون سردو ابری و بارونیه. از دانشگاه اومدم. خونه گرم و تاریک و ساکته. ناهار خوردم و دراز کشیدم. رادیو روشنه و دلم میخواد همه‌ی کتابهای نخونده رو بخونم. انگار وسط پاییزم. از همه‌ی این چیزها، حتی کوچیک و ناچیز، از ته دل لذت می‌برم. کاش این روزها ادامه پیدا کنه... دلم میخواد به هیچ چی فکر نکنم و فقط از تک‌تک ثانیه‌هایی که هست لذت ببرم.

کاش می‌شد برگشت به ۹۴. بیخیال همه‌ی دنیا. سه‌شنبه‌ها برم مجله بخرم. زیر بارون برگردم خونه. از همه‌چی لذت ببرم. شب‌ها دور هم جمع بشیم و از شدت خنده اشکم در بیاد. ندونم بدبختی و افسردگی چیه و برای زندگیم هدف داشته باشم. اما الان چی؟ به معنای واقعی سرگردون و بلاتکلیف. مثل یه کشتی گم شده وسط طوفان اقیانوس، تو دل تاریکی شب...

برای ساختن تنور خیلی زحمت کشیدم، خیلی خسته شدم. شاید دوماه شده که درگیرشم. چند روز پیش آوردمش خونه و دیدم داخلش چندجا ترک برداشته. سعی کردم باز هم با صبوری بهش سنگ بزنم. با مخلوط شیر و تخممرغ روزی چندبار سنگ زدم و واسش وقت گذاشتم. طبعا باید جواب میداد و ترکها از بین میرفت. وقتی سنگ میزدم تا چندساعت خوب بود. خیلی خوشحال و امیدوار میشدم. و بعدش، بعد از یه نصفه روز، ترکها دوباره برمیگشت. مثل قبل. انگار نه انگار که من اونهمه انرژی صرفش کردم. امروز رفتم سراغش و دیدم باز هم ترکها هستن. دوباره با بیحوصلگی و البته بدون شیر و تخممرغ سنگ زدم. بعدازظهر با خودم فکر کردم تا کی؟ وقتی فایدهای نداره، چرا وقتم رو صرف یه چیز دیگه نکنم که به جای اینهمه ناامیدی، بهم حس خوب بده؟ گفتم به درک که ترک برداشته. این اتفاق انگار درست شبیه زندگی من بود. خیلی تلاش کردم برای از بین بردن ترکها. چندروز امیدواری و بعدش تجربهی ناامیدی. هربار امیدواری کمتر حس میشد و ناامیدی بیشتر. تا این که یه روز تصمیم گرفتم شیر و تخممرغ رو حذف کنم و برای آخرین بار سنگ بزنم، و بعدش بیخیال شم و برم دنبال چیزهای دیگهای که بهم حس خوب میده... + |  یکشنبه دهم تیر ۱۴۰۳| 22:22  | ش  |  ادامه مطلب

هفتهی قبل چتر گرفتم دستم و شب، تو بارون یکساعت و نیم قدم زدم. رفتم برای خودم هدیه خریدم. حس کردم دو نفرم. به خودم لبخند زدم. بعد خودمو بغل کردم و تو آغوش خودم گریه کردم. روی خودمو بوسیدم و از خودم تشکر کردم بابت همه چی. بابت اینهمه قوی بودن، کم نیاوردن، تلاش کردن برای شادی. یاد اون جمله افتادم که میگفت تشکری بیپایان به خودم مدیونم. به کسی که زندگی کرد با اینکه نمیخواست. بعد از سالها خودمو از ته دل دوست داشتم. + |  جمعه چهاردهم اردیبهشت ۱۴۰۳| 0:59  | ش  |  ادامه مطلب

دیروز یه بحثی پیش اومد. گفتم همین چندسال پیش بود. یکی گفت ۹سال. گفتم نهههه، کمتر بود. بعد که حساب کردیم دیدم واقعا سال ۹۴ بود و الان ۹سال گذشته. باورم نمیشه. به همین سادگی. از عمر این وبلاگ هم الان ۸سال داره میگذره. همیشه نمیدونم چرا ولی سالها رو با ۱۴۰۰ میسنجم. مثلا این وبلاگ رو فکر میکردم پنج سالشه. یا اون اتفاق شیش سال. ولی نفهمیدم کی اینهمه سال گذشت. + |  یکشنبه ششم خرداد ۱۴۰۳| 12:48  | ش  |  ادامه مطلب

- اگه بخوای خودتو به یه چیز تشبیه کنی فکر میکنی اون چیه؟+ خیلی چیزها. یه گلدونِ خالی، بادکنکِ بدون باد، بادبادکِ بدون نخ، آسمونِ بیستاره، پاییزِ بدون بارون، زمستونِ بیبرف، بهارِ بی شکوفه. خالی از هرچیزی که میتونه به یه چیز دیگه روح ببخشه. شاید بهتر این باشه که بگم یه کالبد بی روح... .امشب حالم حتی از این وبلاگ هم بهم میخوره. همهش از تلخی و ناامیدی گفته شد توش. کاش هیچ وقت زندگی به اینجا نمیرسید. + |  چهارشنبه بیست و پنجم بهمن ۱۴۰۲| 20:37  | ش  |  ادامه مطلب

روزهای بارونی و تاریک که از دبیرستان یا دانشگاه برمیگشتم رو بیشتر دوست داشتم. حتی از خیس شدن و یخ کردن تو بارون زمستون خوشم میومد. امروز خیلی تاریک بود. تا ساعت یک و ربع خوابیدم. بعدش بیدار شدم و ناهار خوردم. سه و نیم به قصد تنهایی قدم زدن تو بارون اومدم بیرون. خیلی لذت میبردم از این هوا. از لباسهای گرم و آدمهایی که زیر پالتو و کلاه و اشارپ و کاپشنهای گرم خودشونو پنهان کردن. بعد نشستم به تماشای مغازهها و روزنامهفروشیها. سعی کردم لذت ببرم. شاید امروز دیگه تکرار نشه. تا سرمای سال بعد. شاید سال بعد یه غم بزرگتر باشه که نتونم از همینم لذت ببرم. + |  شنبه بیست و هشتم بهمن ۱۴۰۲| 16:57  | ش  |  ادامه مطلب

فکر میکردم خیلی اوضاعم خوب باشه. واسه همین هی پشت گوش انداختم. تازه جدی شروع کردم. بعد آزمونهای سالهای گذشته رو نگاه کردم. دیدم خیلی اوضاعم بده. و فرصت چندانی هم نمونده. با همه ی ناامیدی ولی میخوام ادامه بدم این خوندن رو. بدون توجه به اینکه نتیجه چی میشه.حداقلش اینه پاییزه. دو سه روزه که دوش آب داغ به معنای واقعی میگیرم. از روزهای مهآلود و بارونی لذت میبرم. چه اهمیتی داره. مگه تا حالا چی شده بود. متاسفم که وقت خودمو سالها بیهوده تلف کردم. اگه آزاد خونده بودم دوسال پیش تموم شده بود. چقدر خستهام. ویرجینیا وولف و غزاله رو کاملا درک میکنم. از مهر چهارصد هم خسته تر. + |  پنجشنبه بیست و سوم آذر ۱۴۰۲| 1:34  | ش  |  ادامه مطلب

دانشجو که بودم یه رفیق داشتم که چندسال ازم بزرگتر بود. اون موقع تو ۲۸ سالگی در حال تحصیل تو مقطع دکتری بود. البته یه جورایی دیر هم شده بود چون چندسال یه رشته دیگه خونده بود. اون خیلی فعال بود، همهش دنبال کتاب و مقاله و درس و بالا کشیدن سطح خودش. و منو خیلی قبول داشت. منی که پیش خودم هیچی نبودم. هروقت فکر میکردم دارم باطل میگذرونم به اون و دغدغههاش فکر میکردم. بعد به خودم میگفتم تا ۲۸ سالگی هنوز خیلی مونده. چندروزه ۲۸ شدم. امسال واقعا افسردگی تولد رو برای دومین بار حس کردم. میدونم با خودم بیرحم برخورد میکنم. همهش به خودم حالت تهاجم دارم. ولی حتی همین الانشم میگم این تهاجم به خودم واقعا حقمه چون همیشه کمکاری کردم. همیشه میتونستم بالاتر باشم و بیخیال بودم. یکی دیگه بود که خیلی دوسش داشتم. دوس داشتم باهاش رفیق شم. شاید اونم همین حس رو به من داشت. هربار از دور منو میدید با ذوق دست تکون میداد اما رابطه ما در حد همون دست تکون دادن باقی موند. از نظر من اون موفق بود. اون خوشبخت و خوشحال و قوی بود. پرتلاش و جستجوگر و سختکوش. چند شب پیش پروفایلشو که نگاه کردم دیدم نوشتههایی با این مضمون داره که عمیقا حس میکنم تنها و پوچ هستم. و بعد از چند دقیقه حذفش کرد.حالا فکر میکنم دوست ۲۸ سالهی منم شاید همین بوده باشه. همه چی به ظاهر نیست. ممکنه ما در عین موفقیت هم حس پوچی کنیم. ولی به هر حال من نه چندان موفق هم حالا که ۲۸ شدم خیلی بیشتر از قبل حس کردم که باطل گذروندم. خیلی بیشتر... + |  یکشنبه دوازدهم آذر ۱۴۰۲| 0:5  | ش  |  ادامه مطلب

روز آفتابی آشغال. جمعهی آشغال. پاییز آشغال. زندگی آشغال. اگه امروز ابری بود، اگه تاریک بود، اگه تنها بودم، یه گوشه اتاق مینشستم و سرمو بین دستام میگرفتم و بعد از مدتها -بقول نیما- سد جلوی چشمامو میشکستم. کاش بدبختیای سال ۱۴۰۰ کش میاومد، اما من از اون سال لعنتی رد نمیشدم که به این سالهای سیاه بیفتم... + |  جمعه پنجم آبان ۱۴۰۲| 16:8  | ش  |  ادامه مطلب

امروز انجمن شعر بود، بارون بود، بارون هست، پاییزه، بخاری روشنه. با یک دنیا دلتنگی از حسرت روزهایی که دبیرستانی بودم... . نمیدونم اگر برمیگشتم میتونستم مسیرمو عوض کنم و یه جور دیگه زندگی کنم یا دوباره با همین محافظهکاری الان عمل میکردم. ولی من هرجوری هم که زندگی کنم، تا همیشه یه غم بزرگ روی همهی خوشیها و شادیهای من سایه میندازه. یا حداقل ترکم نمیکنه و یه شبهایی مثل امشب از ته سیاهیهای ذهنم بالا میاد و باهام رو در رو میشه و بازم بهم اثبات میکنه که هنوز هست. حتی اگه من نبینمش یا چشامو ببندم... + |  چهارشنبه نوزدهم مهر ۱۴۰۲| 23:42  | ش  |  ادامه مطلب

همهی کارهای خونه تموم و تکمیل شد. خودم پیشنهاد کردم که زودتر بریم و زندگیمونو شروع کنیم. حالا دو روزه همه چی آمادهست اما من میگم یه ذره دیرتر بریم. مضطربم و انگار میترسم. میخوام یه جوری زمان بخرم. همین الان دلم میخواد برم و همزمان میترسم از شروع. ولی همیشه ترسیدن، سختتر از تجربهی واقعی هست. بازم هی فکر فکر فکر فکر فکر. هوف... همهی مسئولیتهایی که تا الان از پذیرفتنش شونه خالی میکردم حالا میفته گردنم. بالاخره باید خودمو برای این روز آماده میکردم. + |  جمعه بیست و هفتم مرداد ۱۴۰۲| 23:56  | ش  |  ادامه مطلب

این روزها هوا خیلی خوبه، خیلی. حس میکنم وسط پاییزم. بارون یکریز میباره و هوا سرد شده. امروز و فردا سردترین روزهایی هست که تا پاییز داریم. از دوش آب داغ لذت بردم، رفتم تو باغ، مه و بارون رو تماشا کردم، شبها از اتاق گرم و خواب لذت بردم و سعی کردم تلاش کنم تا جایی که میتونم کیف کنم چون معلوم نیست سرمای بعدی و بخاری و دوش آب داغ و... کی باشه. اصلا مشخص نیست میتونم ببینمشون یا نه. و البته اگر هم سرد بشه من تا اون موقع مستقل شدم و اینجا توی این باغ و شالیزار و هوا نیستم. امیدوارم روزهای استقلال حالم خوب باشه. امیدوارم سایه غم از سر این دل بیچاره کم بشه. امیدوارم مستقل شدن یه غم جدید رو غمها نباشه، و پر از شادی و خوشبختی باشه. فقط خواستم بنویسم که بعدها به یاد این آخرین روزهای سرد باشم. به یاد آخرینها و لذت بردن ازشون... + |  یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت ۱۴۰۲| 22:43  | ش  |  ادامه مطلب