نمیدونم قبلا هم نوشتم اینجا یا نه. من احساس آدمی رو دارم که شنا بلد نیست، اما وسط اقیانوس رها شده. دائم دست و پا میزنم و میام روی آب یه نفس میگیرم و بعد دوباره میرم زیر آب. میدونم یه روزی این دستها و پاها خسته میشه. بیخیال میشم و حتی اگر بیخیال هم نشم دیگه توان دست و پا زدن ندارم و میرم ته اقیانوس و...

هیچ وقت آینده اینقدر تاریک و مبهم نبود. هر روز یه غم جدید. هر روز یه ترس تازه متولد میشه.

این روزها بیشتر از هرچیز نوستالژی واسم مهمه. بخاری نفتی، چراغ علاالدین، مجلات گذشته، وسایل قدیمی، نامه نوشتن، دنیای قبل از تکنولوژی و هرچیزی که منو به سالهای بچگی گره بزنه. فکر کنم یه مکانیسم دفاعی باشه برای فرار از این زندگی نکبتباری که توی این روزهای سیاه در جریانه. + |  یکشنبه شانزدهم بهمن ۱۴۰۱| ...

خیلی دلم میخواد استوری بذارم، اینجا پست بذارم، خاطره بنویسم. ولی مثل آدمی میمونم که کلمات یادش رفته و نمیتونه کنارهم بچیندشون تا چند خط حرف زده باشه. من فکر میکنم معیار حال خوب واقعی اینه که آخر شب، قبل از خواب، وقتی که تنهایی چه حسی داری. اگر شب و تنها و قبل خواب با خوشحالی و رضایت خوابیدی یعنی حال...

یه دانشآموز دارم که الان دو ساله پیدرپی میاد مشاوره. و از روز اول گفت عاشق شدم. گفتم خیلی حس خوبیه، ولی بیا یه کاری کنیم که آسیب نبینی. چون آدما وقتی عاشق میشن بیشتر از هر وقت دیگه امکان داره آسیب ببینن. میدونستم اگر بگم این آدم به درد نمیخوره گارد میگیره و ضمنا از تجربهی یه حس خیلی قشنگ محروم میمون...

- چند سالته؟+ ...- حس میکنی چند سالته؟+ حدود هفتاد.- چرا هفتاد؟+ چون بهترین سن برای مردن هست. قبل از اینکه دردها و بیماریها بیان سراغت، هنوز میتونی رو پاهای خودت وایسی و وبال گردن کسی نشی.- فکر میکنی الان وقت مردنه؟+ اره، حتی فکر میکنم یکی دو سالی هم دیر شده. من به دنیای بعد از مرگ اعتقادی ندارم. دو...

مصاحبه مهدی تاج رو میبینم. گاهی نیازه با بعضیها اینجوری باشی. فکر میکنم گاهی شوخی و تسامح بیش از حد من این اجازه رو به طرف مقابل میده که مسئولیتهاشو نادیده بگیره. مخصوصا موقع کار اداری. از اینکه امسال با اون همه اصرار حاضر نشدم اداری بشم واقعا خوشحالم. من اصلا نمیتونم با این آدمای ولانگار و بیقانون ...

یه سری مهارتهایی بوده که هیچوقت یاد نگرفتم. یه سری کارهای عملی. یه سری ورزشهای پایه. حتی یه سری مهارتهای ارتباطی تو جمع بودن. گاهی فکر میکنم چقدر سخته برام ارتباط با بعضیها یا بودن تو بعضی جمعها./ دیروز صبح که بیدار شدم فهمیدم دایی مرد. باز مجلس عزا. دیگه نمیکشم. وقتی صدای نوار قرآن میشنوم حالم بد م...

هنوز خوشبینم. یعنی خوشبینی و امیدی که تو خودم دیدم رو تو هیچکس ندیدم. فکر میکنم خب، این روزها هم میگذره. روزهایی میاد که ما، یعنی این مملکت، روی خوش هم میبینه. ولی در عین خوشبینی واقعبینانه هم نگاه میکنم به این حالات. با خودم میگم اونایی که تو متروپل مردن چی از دست دادن مگه؟ هیچی واقعا. یاد اون مصاح...

اونقدر حرف برای نوشتن دارم که نمیتونم گزینش کنم و بنویسم. چندسال دیگه وقتی به این پست نگاه کنم مطمئنا به خاطر نمیارم که چه حرفهایی بوده. مثل وقتیکه به پستهای قبل نگاه میکنم و متوجه خیلی چیزها نمیشم. چه زود همهچی از اهمیت میفته. مخصوصا این روزهای من. یه احساس خلاء یا یه چیزی مثل این دارم. انگار بین ز...

کاش میشد خوابید. شیش ماه. کاش میشد گم شد. کاش میشد رفت. کاش میشد همهچیز خوب باشه. ولی حیف که هیچکدوم ممکن نیست. حتی چندساعت خوابی که موجب فراموشی مشغولیات ذهن میشه، وقتی که ذهنت بیشتر از همیشه مشغوله و وقتی بیشتر از همیشه بهش نیاز داری، به کمترین حد خودش میرسه. چقدر خستهام و چقدر دلم یه خواب چند ماه...

تمام سال نود و هشت، مخصوصا نیمه ی دومش، در غمگین ترین لحظاتم به این آهنگ بیکلامی که نوای وبلاگه گوش کردم. الان هم دارم گوش میکنم. چند هزار بار شده نمیدونم. ولی هنوز بهم حس غم نمیده. برعکس، احساس میکنم غم این اهنگ یه باری از روی دوشم بر میداره. امشب نوا رو پلی کردم دیدم اینه. اصلا فکرشو نمیکردم این ب...

همین سه چهار سال پیش بود رفتم تو یکی از گرون ترین مغازه های فروش ساز و گفتم آقا این پیانو آکوستیک که اینجاست چند؟ گفت 12 تومن. الان نگاه میکنم قیمت ها از 70 تومن شروع میشه. و دیجیتال ها شده بالای 20. وقتی پیش پا افتاده ترین و غیر ضروری ترین علاقهی آدم تا این حد غیرقابل دسترس میشه چطور میشه خوشبینی گ...

امروز نگاه میکنم میبینم دفتر خاطراتم شده 1600 صفحه. با اینکه همه روز نمی نوشتم ولی از هفت سال پیش به صورت مداوم اتفاقات رو نوشتم. تمام اتفاقات مهم زندگیم و خیلی از اتفاقات غیر مهم رو نوشتم. ادمهای زیادی هستن که الان وقتی اسمشونو میبینم نمیدونم کی بو

همه رو سوزوندم و از دیروز احساس سبکی دارم. تنها جایی که برام مونده همین وبلاگه که خیلی پست هاش ثبت موقت خورده و البته چیز خاصی هم تا به حال اینجا ننوشتم. + | جمعه بیستم تیر ۱۳۹۹| 12:51 | ش |

با همه ی تیرگی ها، دلم هنوز روشنه و باز هم به امید آینده ای بهتر می خوابم. کتاب سفارش میدم، از اینکه یه سری کارها رو پشت گوش میندازم و به اهداف بلند مدت فکر نمیکنم از خودم عصبانی میشم. موسیقی گوش میکنم، ساز تمرین میکنم و به امید روزهای پاییز و شبهای

یکبار دیگه وبلاگ رو خوندم. خیلی از افرادی که کامنت گذاشتن رو نمیشناسم، خیلی از مطالبی که نوشتم رو اصلا نمیدونم به چه مناسبتی نوشتم. روزهایی که گفتم خیلی غمگینم الان نمیدونم برای چی غمگین بودم، وقتی از تابستان گله کردم نمیدونم مشکلم چی بود. واقعا چه

دوباره دارم Alice Enteres رو گوش میکنم. مثل همه ی وقت هایی که از خودم سوال میپرسم و جوابی براش ندارم. یا مثل همه ی روزهای غمگینی که یادم میاد. مثل پارسال، روز تولدم که... . باز از خودم سوال میپرسم و براش جوابی ندارم و حس یه بازنده بهم دست میده. باز به این فکر میکنم که لذت های زندگیم، واقعا لذت نبودن...

داره بارون میباره. از غروب تا حالا. و هوا سرد شده. انگار رخدادن تمام این اتفاقات بند به دو خط شکایت من بود. دیشب وقتی داشتم میخوابیدم با خودم گفتم چه خوب که اینروزها داره تو پاییز میگذره و روزهای کوتاه و شبهای بلند و دوشهای آب داغش برام لذتب

درسته هیچ چیزی مثل رنگارنگی پاییز و مه و دوش آب داغ نمیشه برام، اما از اینکه بهار میرسه و دوباره فصل شالیزار میشه خوشحالم. و به بعدازظهرهای داغ تابستون و راحت شدنم برای رسیدگی به حیوونهام فکر میکنم. به میوههای نیمه اول سال، به بوی خاک، و سبزی ها،