غم مهآلود

هنوز خوشبینم. یعنی خوشبینی و امیدی که تو خودم دیدم رو تو هیچکس ندیدم. فکر میکنم خب، این روزها هم میگذره. روزهایی میاد که ما، یعنی این مملکت، روی خوش هم میبینه. ولی در عین خوشبینی واقعبینانه هم نگاه میکنم به این حالات. با خودم میگم اونایی که تو متروپل مردن چی از دست دادن مگه؟ هیچی واقعا. یاد اون مصاحبهی تو مجله قبل انقلاب میفتم. گفته بودن اگه بگن مثلا چند روز دیگه میمیرید چیکار میکنید. حمیرا گفته بود خوشحال و راضی منتظر اون روز میشم. فکر میکنم زندگی یعنی همین./ همزمان که دارم مینویسم یه آهنگ افغانستانی داره پخش میشه از گوشیم. فکر میکنم غمگینترین آهنگ تاریخ افغانستان باشه. چون آخرین آهنگی بود که بعد از به قدرت رسیدن طالبان از تلویزیون ملی شون پخش شد. بعد از این دیگه آهنگی از خوانندهی زن پخش نکردن. دنیا به وضع اسفناکی افتاده. بقول شاهرخ مسکوب انگار یه مشت آدم برفی در معرض آفتاب...