دو دوتا چارتای زندگی

یه دانشآموز دارم که الان دو ساله پیدرپی میاد مشاوره. و از روز اول گفت عاشق شدم. گفتم خیلی حس خوبیه، ولی بیا یه کاری کنیم که آسیب نبینی. چون آدما وقتی عاشق میشن بیشتر از هر وقت دیگه امکان داره آسیب ببینن. میدونستم اگر بگم این آدم به درد نمیخوره گارد میگیره و ضمنا از تجربهی یه حس خیلی قشنگ محروم میمونه. تجربهای که اقتضای سنش هست. این یکی دوسال لذت برد و اتفاقا خیلی هم اوضاعش خوب بود. حالا یکی دو ماهه که شک کرده آیا آدم درستی انتخاب کرده یا نه. بعد میاد ویژگی هاشونو مقایسه میکنیم. منتظره که من براش تصمیم بگیرم و از شر این تردید خلاص شه و من این کارو نمیکنم. گاهی خودمو میذارم جاش. یاد روزهای بارونی پاییز میفتم. روزهای تاریکی که خرمالو و ذغال اخته میخریدم و من و ع میخوردیم و در حال دیدن مستند شامپانزهها خوابم میبرد. وقتی که تو سرمای سخت آذر ماه، خونه گرم بود. البته خرمالو خوردن من و ع ربطی به عشق و عاشقی نداره. ولی حس میکنم کلا تو این سن دنیا عاشقانهتره. حالا من لفتش میدم تا این پسر از عشقی که حس میکنه انرژی بگیره. چون میدونم خیلی زود میفته تو چرخهی مسخرهی دو دوتا چهارتای زندگی.