پاییز

با همه ی تیرگی ها، دلم هنوز روشنه و باز هم به امید آینده ای بهتر می خوابم. کتاب سفارش میدم، از اینکه یه سری کارها رو پشت گوش میندازم و به اهداف بلند مدت فکر نمیکنم از خودم عصبانی میشم. موسیقی گوش میکنم، ساز تمرین میکنم و به امید روزهای پاییز و شبهای سرد زمستون دلم رو خوش میکنم. واقعا امیدوارم پاییز و زمستون این بیماری نباشه. دلم میخواد دانش آموزا رو از نزدیک ببینم، نه مجازی. دلم میخواد روزهای بارونی و مه آلود برم جنگل. دلم میخواد پاییز و بارونش رو ببینم. سیب زمینی های بخاری هیزمی بابابزرگ، گاو بنه و اسب های خیس از بارون. دریای غرق در مه و بوی نمک. همه ی خوشی های کوچیک من تو نیمه ی دوم ساله و من به انتظارشم. امیدوارم این بیماری لعنتی اینا رو ازم نگیره. امیدوارم.

+ | یکشنبه پنجم مرداد ۱۳۹۹| 23:24 | ش |