امروز نگاه میکنم میبینم دفتر خاطراتم شده 1600 صفحه. با اینکه همه روز نمی نوشتم ولی از هفت سال پیش به صورت مداوم اتفاقات رو نوشتم. تمام اتفاقات مهم زندگیم و خیلی از اتفاقات غیر مهم رو نوشتم. ادمهای زیادی هستن که الان وقتی اسمشونو میبینم نمیدونم کی بودن. آدم هایی که اومدن و رفتن. آدم هایی که روی من تاثیر مثبت و منفی گذاشتن. اتفاقاتی که نگاهمو عوض کردن و... . حالا این روزها و مرگ ها رو میبینم تنها ترسم اینه که من بمیرم و این دفتر خاطرات ها رو کسی بخونه. اصلا دوست ندارم. خیلی وقته به از بین بردن شون فکر میکنم. از دیروز یه حسی میگه همه رو از بین ببر و خودتو از نگرانی خالی کن. امروز از بین می برمشون و یه بار سنگین رو از روی دوشم بر میدارم، و به جاش یه غم سنگین هم اضافه میشه به زندگیم. مثل این می مونه که دارم بخشی از خودمو از بین میبرم.
برچسب:
نویسنده: دانیال پاکدل