تمام سال نود و هشت، مخصوصا نیمه ی دومش، در غمگین ترین لحظاتم به این آهنگ بیکلامی که نوای وبلاگه گوش کردم. الان هم دارم گوش میکنم. چند هزار بار شده نمیدونم. ولی هنوز بهم حس غم نمیده. برعکس، احساس میکنم غم این اهنگ یه باری از روی دوشم بر میداره. امشب نوا رو پلی کردم دیدم اینه. اصلا فکرشو نمیکردم این باشه. در کمال تعجب دیدم حالا بیشتر از یکسال شده که من غرق غم این آهنگم.
برچسب:
نویسنده: دانیال پاکدل